UPDATE
Al meer dan 300 buurtbewoners willen een rechtvaardige TuinwijkLAAN. Op naar de 300, want alleen samen maken we impact!
We parkeren niet meer op de Neude
De Singel is weer rond
En nu is het onze beurt!
Na 30 jaar krijgt de Tuinwijkroute een opknapbeurt. Dit lijkt goed nieuws...
Maar niet voor de Antonius Matthaeuslaan, Willem van Noortstraat en Adelaarstraat
-
Rustige straten worden rustiger...
-
En drukke straten worden drukker en drukker...
DIT IS ONEERLIJK!
Wij willen een RECHTVAARDIGE laan
Geen Tuinwijkroute, maar een Tuinwijklaan
Jarenlang is de straat opgeofferd aan verkeer. Vastgelegd in modellen, dichtgetimmerd met regels en keer op keer bedekt onder lagen asfalt.
Nú willen we een leefbare straat voor de bewoners. Met meer ruimte voor leefbaarheid en minder ruimte voor doorstroming. Wij willen een Tuinwijklaan in plaats van Tuinwijkroute.
Wij willen een LAAN...
Waar kinderen gewoon kunnen spelen en zelfstandig veilig naar school kunnen gaan
Wij willen een LAAN...
Waar buren elkaar ontmoeten en waar vriendschappen ontstaan
Wij willen een LAAN...
Vol groen en waar verkoelende bomen tenminste 40% schaduw slaan
Wij willen een LAAN...
Waar onze ramen en ventilatie gewoon weer open kan staan
Wij willen een LAAN...
Met een 30 km/h inrichting waar huftergedrag niet kan bestaan
Wijl willen een LAAN...
Waar leefbaarheid belangrijker is dan een asfaltbaan
Kortom een Tuinwijklaan
Wij willen een laan waar ons raam gewoon weer open kan staan.
Gemeente: "Kan niet... want u bent hoofdroute"
In het ontwerp wordt alle beschikbare ruimte letterlijk opgeslokt door brede rijbanen, omdat 'de Tuinwijkroute wordt gezien als hoofdweg'. Maar in het Mobiliteitsplan2040 zijn wij dit niet.
En bovendien... Beste gemeente; wij ZIJN geen hoofdweg, maar zijn dit stap voor stap door jullie GEMAAKT. Kijk maar!
Nu bouwen we autoluwe wijken (Merwede), maar dat ging ooit anders...
In de jaren ’60 veranderde Tuinwijk voorgoed. Overvecht werd in rap tempo gebouwd, de A27 verscheen aan de rand van de stad en er moesten ‘snelle autoverbindingen’ naar het centrum komen. Destijds stond autobereikbaarheid centraal in ons denken in doen. De Mr. Tripkade werd gedempt, de Antonius Matthaeuslaan kreeg asfalt en zo werd de Tuinwijkroute opeens geen buurtstraat meer, maar een verkeersmachine. Daar bleef het niet bij. Met de aanleg van de Kardinaal de Jongweg kreeg ook het doorgaande verkeer vanuit de snelweg vrij baan dwars door onze wijk. Sterker nog: de weg was bedacht als eerste schakel van een complete snelweg, dwars door Tuinwijk richting de oude binnenstad. Dat plan is destijds gelukkig gesneuveld door fel verzet. De erfenis van het verkeersdenken Met de kennis van nu hadden we waarschijnlijk andere keuzes gemaakt. Zo hebben we het Merwede juist autoluw ontworpen en geven we meer ruimte aan OV, voetganger & fiets. Maar de erfenis van het vroegere verkeersdenken leeft nog steeds voort: onze straten zijn ingericht als doorgangsroute in plaats van als leefruimte.
De Tuinwijkroute veranderde mee. Van 'plein van iedereen' naar 'verkeersplein'
Ooit waren onze straten en pleinen voor iedereen. Het Willem van Noortplein was dé plek waar buren elkaar ontmoetten, waar kinderen vrij konden spelen en waar je even op adem kwam in het groen. Maar stap voor stap is dat beeld verdwenen. Het plein is veranderd in een verkeersplein. Kinderen zijn van straat verdwenen, buren trekken zich terug achter de voordeur en er is zelfs een oversteekplaats nodig om veilig op het terras van Badhuis- of bij de Albert Hein te komen. Waarom wachten wij op een auto - en niet andersom? Het bizarre is dat we dit auto-denken 'normaal' zijn gaan vinden. We vinden het normaal om op een knopje te drukken voordat we de Antonius Matthaeuslaan kunnen oversteken. We vinden het normaal dat er een oversteekplaats nodig is om bij de Albert Hein te komen. Maar waarom eigenlijk..? Waarom wachten wij op de auto – en niet andersom? Maak weer een PLEIN van het Willem van Noortplein. Van brede rijbanen naar meer ruimte om te leven, voor gezelligheid, meer ruimte voor grote terrassen en volop ruimte voor groen en ontspanning. Geef prioriteit aan de bus, maar doe iets aan het onnodige doorgaande auto- en vrachtverkeer.
Daarna kwam de vicieuze cirkel; het werd drukker, drukker en drukker
Van leefstraat naar monocultuur. De afgelopen decennia is onze straat langzaam maar zeker veranderd in een monocultuur van verkeer. Wat ooit een plek was om te leven, te spelen, elkaar te ontmoeten, werd stukje bij beetje overgenomen door de logica van doorstroming en asfalt. En dat voel je. Niet alleen in de trillingen en het lawaai, maar ook in onze levens. Kinderen kunnen niet meer zelfstandig naar school fietsen. Buurtgenoten zien elkaar steeds minder. Eenzaamheid groeit. De leefbaarheid staat onder druk. Maar stel jezelf vandaag één simpele vraag Voor wie maken we onze straten eigenlijk? Blijven we ruimte weggeven aan het doorgaande verkeer? Of maken we eindelijk ruimte vrij voor wat écht telt: kinderen die veilig kunnen fietsen, buren die elkaar ontmoeten, brede stoepen waar je in de zon kunt zitten, groen en bomen die verkoeling brengen. Dit is het moment om de cirkel te doorbreken. Niet langer de straat aanpassen aan het verkeer, maar het verkeer laten aanpassen aan onze straat. Geef onze laan terug. Voor ons. Voor elkaar. Voor de toekomst.